Op de PlayStation 1 speelde je vaak een spel dat je nog helemaal niet bezat. Een demo disc was een proefversie, beperkt tot een bepaalde tijd of tot een punt in het spel, en die speelde je net zo lang tot je het stukje van buiten kende. Dit stuk gaat over de demo discs van de PS1: wat erop stond, hoe je eraan kwam, en waarom die ene schijf bij zoveel mensen is blijven hangen.
De PlayStation voelde als je eigen keuze, los van wat er thuis al stond. Omdat een volle game geld kostte, was zo’n gratis demo goud waard, en de volle versies van die titels staan nu in de PlayStation 1 games. Toch begon het voor veel mensen bij die ene demoschijf. Het waren geen cartridges meer maar glimmende cd’s, en het systeem deed net iets volwassener aan dan wat ervoor stond.
Wat PlayStation 1 demo discs waren
Een demo disc was een cd met speelbare stukjes van verschillende games. Die demo’s waren uitgeklede versies van de volle game, die je toegang gaven tot een paar levels. Je kreeg ze meestal gratis op een cd bij een gametijdschrift. Je kocht het blad, haalde de schijf eruit en wist dat je weer weken vooruit kon. Het Britse Official PlayStation Magazine leverde elke maand een speelbare demo disc op de cover, een primeur voor een consoleblad.
Precies die beperking maakte het spannend. Je kreeg een deel van een spel, het stopte op een vast punt, en je wist dat er meer was. In die korte ruimte probeerde je zoveel mogelijk te zien van wat eraan zat te komen. En dat ene stukje speelde je daarna niet een keer, maar tien keer, gewoon omdat het het enige was wat je had. Een snellere ronde, een level net iets verder, net zo lang tot je elk detail van dat stukje kende.
De demo die je grijs speelde
Veel mensen hadden maar een of twee van die schijven, en die speelden ze eindeloos. Een stukje van een racer, een stukje van een vechtspel, een brok avontuur dat precies ophield op het spannendste moment. Je kende elke beweging en elke hoek van dat ene level uit je hoofd, puur omdat er niet meer was om te doen. Zo werd een demo een spel dat je weken bezighield, soms langer dan menig volle game die je later kreeg.
Misschien ruilde je ze ook. Had een vriend een demo die jij niet had, dan leende je hem een middag. Je speelde de levels die jij nog niet kende en gaf hem de volgende dag weer terug. Zo zag je meer games dan je er ooit kon kopen, en wist je precies welke je als eerste wilde hebben. De volle games achter die demo’s, van racers tot horror, staan compleet bijeen in de beste PS1 games per genre.
Zo herinneren spelers het zich
Misschien kocht jij dat blad ook meer voor de schijf dan voor de artikelen. Op een Belgisch gamingforum herinnert iemand zich in een draad over gametijdschriften dat je in het PSone-tijdperk en het begin van de PS2 regelmatig een demo disc kreeg om games mee te testen. In een draad over waar mensen nostalgisch naar zijn noemt een ander simpelweg de blauwe demoschijven van het PlayStation-magazine. Dat beeld is genoeg: zelfs de kleur van de schijf hoort voor sommigen nog bij de herinnering.
Voor wie dit niks is
Een demo is per definitie onaf. Je kreeg een deel en daarna hield het op, vaak net voordat het echt los ging. Wie nu gewend is aan een volledige game die meteen in zijn geheel klaarstaat, vindt daar weinig aan. Het charmante zat juist in de beperking: je maakte er iets van omdat je het ermee moest doen. Zoek je dat gevoel niet, dan is een demo disc vooral een stukje geschiedenis en geen spel om echt in te duiken.
Van de schijf naar de volle game
Wil je die spellen nu compleet spelen in plaats van in losse stukjes, dan begint het bij een werkende console en de games erbij. Hoe je een PS1 weer aan de praat krijgt op een moderne televisie staat in PS1 aansluiten op een moderne tv. Meer van deze terugblikken vind je in de nostalgie-rubriek.
