Nintendo DS spelletjes speelde je overal: achter in de auto en in de pauze op het schoolplein. Twee schermen boven elkaar, waarvan de onderste op aanraking reageerde, en een stylus, een dun pennetje, dat je in een gleufje aan de zijkant bewaarde. Dit stuk gaat over hoe die handheld voelde, wat hem anders maakte, en onderaan staan de spellen die erop draaiden.
De DS stond voor het gevoel dat twee schermen de toekomst waren. Je klapte hem open en had ineens een tekenschermpje, een kaart of een tweede beeld erbij. In de Nintendo DS-categorie staan de titels van die tijd. Het was jouw eigen apparaat, klein genoeg voor je jaszak, en dat maakte het spelen persoonlijker dan op de console in de woonkamer.
Nintendo DS spelletjes: twee schermen en de stylus
Veel Nintendo DS spelletjes gebruikten het onderste scherm als touchscreen, dus je bediende ze met de stylus in plaats van alleen met knoppen. Dat onderste scherm was een aanraakscherm, en onder dat scherm zat een microfoon waar spellen soms iets mee deden: ergens in blazen of een woord inspreken. Sommige titels leunden er helemaal op: je aaide of tekende op het onderste scherm, en in de denk- en puzzelspellen tikte en schreef je de antwoorden zo op het glas. De knoppen zaten er nog, maar voor een groot deel van de titels was de stylus het hoofdgereedschap. Een spel kon je vragen om het scherm aan te raken, iets te tekenen of iets in te spreken, en dat deed geen enkele console daarvoor zo.
Samen spelen met één spelkaart
De DS kon draadloos met andere DS’en praten. Bij Download Play hoefde maar één speler het spel in zijn kaart te hebben; de rest deed mee via een tijdelijke download naar het eigen apparaat. Zo speelde je met een groepje terwijl er maar één kaartje op tafel lag. Het tweede scherm gaf spellen ruimte die ze eerder niet hadden: een kaart of je voorraad stond boven, terwijl je onder speelde, zonder te schakelen. Er was ook PictoChat, waarmee je binnen draadloos bereik korte berichtjes typte of met de stylus krabbelde naar wie er in de buurt zat. Voor kinderen die naast elkaar in de klas of in de auto zaten, was dat een eigen berichtenkanaaltje zonder abonnement of nummer. Wat daar nu nog van overeind staat, leest de post over online spelen op de Nintendo DS na.
Ook je Game Boy Advance games pasten erin
Aan de onderkant zat een tweede gleuf, precies voor een Game Boy Advance cartridge. Twee gleuven dus: de DS-kaart bovenin, de oudere Game Boy Advance cartridge onderin. Zo speelde je je oude Game Boy Advance games gewoon op de DS door. De originele DS (modelcode NTR-001, in Europa uit in 2005) en de latere DS Lite (USG-001) lazen die cartridge nog; de nog latere DSi liet de Game Boy Advance-gleuf juist vallen, dus daarop lukt het niet meer. Originele Game Boy of Game Boy Color spellen deed hij niet; die horen in dezelfde familie thuis, maar niet in dit apparaat. Welke Game Boy Advance games meedoen, staat in de post over GBA games op de Nintendo DS.
Zo herinneren spelers het zich
Misschien zat jij wel een hele autorit achter elkaar op de DS, of klapte je hem open in bed en speelde je door met het licht uit, want het scherm gaf zelf genoeg licht. In de pauze ruilde je een kaartje met een klasgenoot om iets nieuws te proberen, en thuis lag het apparaat binnen handbereik naast je bed.
Op gameliner.nl vertelt een speler in een rondvraag over favoriete Nintendo-consoles hoe die als kind eindeloos op de DS speelde, met Pokémon en Nintendogs. Op een zomermiddag in de hangmat liep de batterij leeg voordat er was opgeslagen, en de hele voortgang was weg. Op button-bashers.nl haalt een forumlid in een draad over samen gamen met familie op dat er op reis nog geregeld Mario Party DS bij wordt gepakt.
Voor wie dit niks is
Wie gewend is aan groot en scherp beeld moet even wennen: de schermen van de DS zijn klein en niet hoog van resolutie. Je moet ook zelf op tijd opslaan; loopt de batterij leeg voordat je dat deed, dan ben je je laatste stukje kwijt. En de speeltijd was beperkt: de accu ging een aantal uur mee, dus op een lange dag moest je hem opladen. Wil je vooral gemak en een groot scherm, dan is dit niet je systeem; wil je juist dat kleine schermpje in je hand, dan hoort al dat gedoe erbij.
Van de la naar het schap
Wil je die schermpjes weer openklappen, dan begint het bij de spellen. De Nintendo DS games laten zien wat er in het aanbod is, van de rustige puzzelspellen tot de delen die je met een groepje op de bank speelde. Er is genoeg dat in je eentje prima werkt, en genoeg dat pas leuk wordt met een tweede DS ernaast. Zo’n kaartje is klein en gaat makkelijk mee, dus je hebt er zo een stapeltje van bij je. Eén kaartje uitproberen kan ook.
